Een verslag van Brona McVittie :: Juni 2006
Vertaald door Benno Arentsen

Onze laatste kat noemde ik naar het bekende donkere Ierse bier, omdat haar gevlekte vacht me deed denken aan een glas Guinness met schuimkraag. Als ik € 35.000 vrij te besteden had, en als Guinness nog steeds leefde, zou ik misschien overwegen haar te klonen. Maar toch zou ik dan flink teleurgesteld zijn over mijn nieuwe beestje, omdat ze waarschijnlijk niet op mijn geliefde oude kat zou lijken. De eerste gekloonde kat, Carbon Copy, werd gemaakt in Texas van een lapjeskat net als Guinness. Maar het dier bleek geen goed gelijkende kopie te zijn, ondanks dat haar DNA identiek was aan dat van haar genetische ‘moeder’ Rainbow.

Dit kan gedeeltelijk worden verklaard door een epigenetisch verschijnsel dat X-inactivatie heet. Lapjeskatten zijn altijd vrouwtjes, met twee X-chromosomen in elke cel. Het gen voor een roodbruine kattenvacht bevindt zich op het X-chromosoom. Er bestaat ook een andere versie (allel) van dit gen, dat een zwarte vacht veroorzaakt. Bij vrouwtjeskatten (XX) wordt steeds een van beide X-chromosomen in elke cel uitgeschakeld (geïnactiveerd), maar welke van beide X-chromosomen dit is, kan per cel verschillen. Wanneer een vrouwtje op elk van beide X-chromosomen een verschillend allel erft (dus een bruinrood en een zwart allel), dan zal haar vacht een lappendeken van beide kleuren laten zien.

Het proces van X-inactivatie vindt willekeurig plaats, en daarom zal een gekloonde lapjeskat nooit hetzelfde kleurenpatroon in de vacht laten zien. Om Carbon Copy te maken is het DNA van een eicel vervangen door een celkern met het DNA van Rainbow. Hoewel de cel waaruit Carbon Copy is gekloond één inactieve X had, zijn beide X-chromosomen tijdens de ontwikkeling weer ingeschakeld, en het proces van inactivatie is opnieuw willekeurig opgetreden. Gevolg: een totaal ander patroon in de vacht, zelfs voor deze genetisch identieke dieren.

Die paar miljonairs die de cellen van hun geliefde huisdieren hebben laten opslaan, betalen heel veel geld voor een dier dat waarschijnlijk niet hetzelfde zal zijn. In plaats van meer dan € 600 te betalen voor dit voorrecht, plus jaarlijks € 75 voor onderhoud, nog gevolgd door exorbitante kloonprijzen als het huisdier eenmaal het loodje legt, zouden ze er misschien beter aan doen om een van die vele miljoenen afgedankte huisdieren in huis te nemen, die anders een spuitje krijgen.